Advertisement

Advertisement

Synchroniciteit een goddelijktoeval, puur geluk, of?

De wereld zoals ik die ervaar is een ongedeeld geheel waarin alles op onzichtbare wijze onlosmakelijk is verbonden met al het andere. Dit wordt zoals ik het zie vooral goed zichtbaar in ervaringen waarin we synchroniciteit ervaren, het lijkt dan wel een soort goddelijktoeval.

Het veel voorkomend fenomeen dat wij kennen als toeval of synchroniciteit is voor mij persoonlijk het meest directe bewijs van die onlosmakelijke verbondenheid met het geheel.

Zelfonderzoek

Maar dat kan je eigenlijk alleen ontdekken door eigen ervaringen te gaan hebben met synchroniciteit. Want van de buitenkant uit bekeken, dus wanneer je als buitenstaander luistert naar ervaringen van andere je als rationeel mens misschien geneigd bent het af te doen als een louter random toeval, of als een toevallige speling van het lot.

Want wanneer je er echt onderzoek naar gaat doen en je er eigen ervaringen mee begint te krijgen, dan kan het eigenlijk bijna niet anders of je ontdekt dat er meer aan de hand is dan dat het allemaal berusten zou op puur toeval.

Goddelijktoeval als een kans, een shortcut

Wanneer een synchroniciteit zich voordoet, kan het zijn dat er een kans in verpakt zit die ontdekt wil worden. Zo die kans zich dan plotseling aandient – is het dan aan jouw wat je ermee doet. Je hebt immers een eigen vrije wil. Laat je het zogezegd links liggen of ga je er in mee, de keus ligt bij jezelf. Er komen geen zekerheden voorbij maar wel voortdurend kansen.

Er zit soms ook een risico-factor aangekoppeld maar wanneer het goed voelt is de kans aanwezig dat het een goede vrucht zal voortbrengen soms moet je het risico aangaan en doorgaan om de zoete vruchten ervan te kunnen smaken.

Een goddelijktoeval onderweg naar het treinstation

goddelijktoeval scarabee jung

Onlangs zou ik met een drietal volle tassen naar het treinstation lopen. Nu bleken deze onderweg toch wat zwaarder te zijn dan ik aanvankelijk gedacht had en begon het wat pijn te doen aan mijn handen. Zodoende dat ik een beetje baalde dat ik nog wel een stuk te lopen had, maar goed het waren de laatste loodjes.

Komt er ik denk nog geen minuut later opeens een soort deeltaxi busje heel vlak naast me rijden. Zo dichtbij, dat ik mij afvroeg waarom dat die in vredesnaam zo dichtbij moest komen?

Dan gaat plotseling zijn zijdeur automatisch open… en hoor ik een stem uit de bus komen: “Jongen toch wat loopte toch te sjouwen… Waar moet je hene?” Ik keek naar waar de stem vandaan kwam, scande hem. Hij leek me een betrouwbare persoon. Op moment hij was uitgepraat antwoordde ik: “Hier een stukje verderop bij het treinstation”. “Stapt maar in dan breng ik je wel even” zei die en zo dan werden die laatste loodjes ineens toch nog verlicht.

Related Posts

Advertisement

Advertisement

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: